Meerdere beveiligingsniveaus

Al van bij het ontwerp en de bouw worden de specifieke gevaren van het uitbaten van kernenergie in rekening genomen. Alles wordt in het werk gesteld opdat de radioactieve materialen niet in contact zouden komen met de omgeving. De Belgische centrales voorzien verschillende barrières tussen de splijtstof en de omgeving:

• De uraniumtabletten zitten in een omhulsel;
• Deze huls wordt in een hermetisch afgesloten splijtstofstaaf ingebracht;
• De staven worden in het reactorvat gezet. De stalen wand van deze kuip is 25 cm dik;
• Daar komt nog een dubbel betonnen ommanteling omheen. Dat beantwoordt aan de criteria van dichtheid, aardbevingsbestendigheid en weerstand aan bijvoorbeeld het neerstorten van een vliegtuig.

In de centrale zelf zorgt het concept voor een onmiddellijke controle op een eventuele op hol geslagen kettingreactie. Een defect aan een belangrijk onderdeel kan de veiligheid van de centrale niet in gevaar brengen. Tal van uitrustingen zijn immers redundant, dat wil zeggen dat er van ieder minstens 2 zijn.

Het veiligheidsbeleid van Tihange en Doel werd door de internationale experten van het IAEA erkend.

Nakijken van installaties 

De Belgische overheid was de eerste die een regelmatige veiligheidsrevisie (elke tien jaar) oplegde. De uitbater wordt verplicht samen met een erkende organisatie om de tien jaar een volledige analyse van de centrale uit te voeren. Dit nazicht gebeurt op basis van de meest geavanceerde reglementen, normen en praktijken die in het buitenland van kracht zijn. Dat is de standaard waaraan de centrale moet beantwoorden. Dankzij die regelmatige revisies is een maximaal veiligheidsniveau gegarandeerd.

Het belang van mensen

De veiligheid berust ook op een efficiënt organisatiemodel waarbij alle mensen die in de centrale werken, worden betrokken. De medewerkers beantwoorden aan alle veiligheidsverplichtingen die de uitbater oplegt. Het veiligheidsbeleid van de kerncentrales van Tihange en Doel werd door internationale experten van het IAEA (International Atomic Energy Agency) erkend. Dit gebeurde tijdens de OSART-missies van 2007 in Tihange en 2010 in Doel.

België, een voorbeeldleerling

Dit alles verklaart waarom de dosissen uitgestoten radioactiviteit in België in bijna 40 jaar uitbating nooit hoger waren dan het niveau van natuurlijke radioactiviteit. Dit wordt uiteraard permanent gemeten en gevolgd door onafhankelijke controleurs.