Uranium en plutonium

Atoombommen worden gemaakt van splijtbare materialen (uranium of plutonium). Die moeten heel zuiver zijn. Ze zijn het resultaat van een lange industriële voorbereiding, die verrijking wordt genoemd.

Ook in kerncentrales worden splijtbare materialen gebruikt. Het uranium wordt in burgerlijke fabrieken verrijkt om als splijtstof te worden gebruikt. Deze fabrieken zijn niet voldoende uitgerust om bijna puur plutonium te maken, wat wel nodig is voor militaire doeleinden.

In de centrale zelf produceert een atoomreactie wel plutonium. Dat bevindt zich in de gebruikte splijtstof, en is dus niet bruikbaar in een kernwapen.

Het verhandelen van radioactief materiaal wordt internationaal gecontroleerd.

Controles

Naast deze puur technologische waarborgen worden splijtbare materialen ook van heel dichtbij opgevolgd. De burgerlijke kernenergie is waarschijnlijk de meest gecontroleerde sector ter wereld. Er bestaat een echt kadaster van radioactieve materialen. Ze worden opgevolgd en gecontroleerd door Euratom en het IAEA (het International Atomic Energy Agency).

Radioactieve materialen zijn tot op de gram gekend en opgetekend. Deze controle geldt voor alle kernorganisaties ter wereld. Bijna 200 landen hebben sinds 1968 het non-proliferatieverdrag getekend. Ze kunnen op elk moment aan internationale inspecties onderworpen worden.

Demilitarisatie van splijtbare materialen

Burgerlijke kernenergie wordt ook gebruikt om wapens te vernietigen. Het gebruikt daarvoor de gedemilitariseerde splijtbare materialen als brandstof. Dit proces is het gevolg van de ontwapeningsprogramma’s die tal van landen hebben opgezet in het kader van het non-proliferatieverdrag.